cu-cut! ¿Hay alguien ahí?
Debiera pedir disculpas por este alejamiento y sobre todo a aquellos que os habeis interesado por los motivos. Pero me da cierta vergüenza porque no es la primera vez y mucho me temo que no será la última. Es por ello que acepto reproches, quejas y algún insulto light, que son los que más duelen porque van disfrazados.
Han sido más de dos meses. En un principio no hubo otro motivo que el haberme quedado seco. Sequía de ideas, de expresividad, de palabras. Luego hubieron otras razones más del día a día como algunos problemas de índole laboral, familiar o de salud. Al final uno se acostumbra no solo a no escribir sino lo que es peor, a no leer a los amigos. Y eso si que ya tiene más gravedad. Es cierto que el terremoto laboral que se me está cocinando me va a provocar ciertos cambios. Pero eso no es un motivo. Cierto también es que tengo un hermano que practicamente ha regresado de la muerte estos días, pero eso, en todo caso, daría motivos para escribir más puesto que ha provocado reflexiones personales y replanteamientos. Por eso digo que aún siendo motivos no debieran las causas.
Quiero convencerme de que esta sequía es temporal. Y es por ello que estoy aquí de nuevo. Quiero saber si realmente deseo seguir manteniendo este blog o no me veo capaz de darle suficiente sentido.
Espero aclararlo poco a poco y ya puestos, aclararselo a quien pudiera leerlo.
Comentarios
Besos
Begoña
fa més de mitja hora que estic intentant dixar-te un comentari i no me'n surto... al migdia també ho he provat i no ho he pogut...
massa coses voldria dir-te i només m'embolico...
espero continuar trobant-te per aquí... i sé que véns quan vols i quan pots venir, que no sempre podem, per molts motius...
m'agradaria llegir les teues reflexions... i qualsevol cosa que vulgues explicar-mos...
però no hi ha cap pressa... de fet, pots escriure cada cinc anys, o cada mes, o nit i dia... o també pots no escriure més. i natros ho llegirem tal qual i mos haurem d'aguantar. per mi, fet.
vert... que espero que les coses te vaiguen tan bé com sigue possible...
que pugues trobar la manera de fer-ho quan tens ganes d'explicar alguna cosa o de compartir moments...
que no t'agobies massa quan no pugues, que a tots mos passa...
una abraçada grossa i sixanta bessito-nets (que valguen per tots los dies que hem estat a pan y agua, tu... i natros!)
Segueixo... encara que no ho sembli...
Analema
Una abraçada.
besos
romy
es tant petit, com el compte el petit princep.
I vet aqui, el senyor vert, desprès de tant de temps.
Suposo que ets tu, qui sinó va inventar el "cu-cut" com a salutació?
Veig que ara estas en moment de baixada, com la tardor, que les fulles cauen per, a l'arribada de la primavera renovar-se.
Petons i fins sempre
E.
Besos "extra"