Finalmente lo soy!

Han transcurrido 7 meses desde mi último post. Retomo el hilo de lo escrito puesto que considero interesante para mí seguir con el tema del Déficit de Atención.

A día de hoy, efectivamente he comprobado que lo soy. TDA inatento. Ahora quiero confirmarlo con un adecuado diagnóstico médico. A buenas horas, mangas verdes! (De donde vendrá ese dicho? *).

Bien es cierto que he tardado mucho en la verificación. Yo no sé si sería por un cierto miedo al resultado o por absoluto escepticismo, pero en cualquier caso, me alegra sobremanera el hallazgo. Y esa es la clave de todo. Probablemente esa sea la razón de regresar al blog.

Se me abren ahora nuevos caminos y muchas posibilidades de cambio al disponer de nuevos recursos para mejorar. Me reconozco ilusionado. Y esa ilusión, me lleva a revisar y profundizar mis vivencias pasadas y aplicarles ahora el filtro del TDA para así entender muchas de las cuestiones que marcaron mi vida.


Mi pequeña historia (I): Hasta el día de hoy, he ido trampeando en mi vida diaria y, como el común de los mortales, desarrollando mis propias herramientas para afrontar un día a día que siempre he considerado “normal” y quizás hoy debería llamarlo más adecuadamente “habitual”, puesto que ahora me hago consciente de que en sus inicios no fue tan normal y en cambio si que fue efectivamente difícil. Difícil por las capacidades disponibles frente a las condiciones exigidas en aquellos momentos. Pero para mí, aquello era mi día a día sin más y por tanto mi normalidad.

Mirando atrás, hoy debiera reconocerme ese esfuerzo adicional aplicado durante buena parte de mi vida. Permítaseme la exageración metafórica de equipararlo a hacer un Camino de Santiago transformado en una “pista americana”. Agotador. Pero a pesar de haberlo hecho con cierto dolor y sufrimiento, lo hice sin ninguna consciencia de que haber estado aplicando recursos forzados para rellenar carencias. Desconocedor de ese sobreesfuerzo, para mí, las carencias que yo pudiera tener no eran físicas (mejor debiera decir, químicas), sino simplemente limitaciones de valía personal. Yo no daba para más. Simplemente sabía que no daba la talla y como no sabía las razones, ello me provocaba una constante insatisfacción y realzaba un nivel de auto exigencia desmesurado, con el fin de atender a las expectativas que en aquel momento mis mayores (padres, profesores, etc.), tenían de mi.

Hoy se le llama “Trastorno por déficit de atención” y está adecuadamente documentado, estudiado y demostrado que responde a causas biológicas, frecuentemente de componente genético.

La tontería de saberlo, no cambia nada de mi pasado pero me aporta una radical diferencia en la visión y enfoque del futuro. Porque ahora se que podré encontrar medios y recursos para conseguir nuevas metas. Bienvenido a una nueva época. 
Ilusión y Esperanza.

Comentarios

iruna ha dicho que…
com deu ser este "filtre del tda" que penses que pot ajudar-te a entendre millor tantes coses i a entendre't millor?

me crida molt l'atenció este autodescobriment al cap del temps, després de tants anys de sobreesforços sense ser-ne conscient, assumint-ho com a "normal" = "no daba para más" = insatisfacció = nivell d'autoexigència desmesurat.

dius una cosa que em sembla molt a tenir en compte. al costat d'este autoconeixement (de limitacions, o de capacitats, segons com ho miréssem), lo descobriment que hi ha recursos i mitjans que poden ajudar-te a guanyar confiança i a sentir-te més bé.

me n'alegro de tornar-te a llegir, i de llegir-te content, vert!
Montse ha dicho que…
company, no n'havia dubtat mai. Només que les etiquetes, de vegades, no agraden.

I del nostre desaparegut amic Andreu... podem afegir TDA-H... si o no?

jo també ho sóc. Ho vaig descobrir l'any 2007 (imagina't!)

sempre va bé, descobrir-se un mateix, veritat?

rebenvingut!

una forta, fortíssima abraçada.
Tamara ha dicho que…
Hola, he encontrado tu blog por la red, soy maestra de educación especial, me ha causado sensación que te diagnostiquen ahora, eso se suele hacer en el colegio, pero piensa que, bueno, es cierto, a partir de ahora tendrás muchos más recursos de los que disponer, y mucha información para entender el porque de las cosas.

Te invitó a visitar mis blogs. Ya tienes una seguidora más, si quieres claro.

http://artedesermaestra.blogspot.com/

http://tamaravillanueva.blogspot.com/
emy barraca ha dicho que…
Si tienes el TDAH y te lo tratas vas a mejorar. Ojalá sea así.
DéjàVu ha dicho que…
He descobert el teu blog per casualitat.
Només dir-te que tinc un amic amb TDA, ell no va mostrar-se tant content quan li van diagnosticar.
Jo, com els comentaris anteriors, penso que sempre es bo coneixer-se a un mateix.
A més ara que ho saps pots actuar en consequència!
molts ànims!!
Z-Kno ha dicho que…
Me ha impresionado un poco tu historia, pero veo que ves un camino por el que andar seguro y con mucho optimismo.Esa es la actitud más inteligente que puedes tener.
Un saludo.

Entradas populares de este blog

¿Que som si no ens miren?

Masas corporales

JuanCarlistas