El Regreso
Cuanto tiempo sin escribir nada! Imagino que poco tendría que decir.
Debo deciros que no existen causas razonables u objetivas. Simplemente cierta desidia o quizá tuviera la cabeza en otros melones. Decir que son las vacaciones, sería una excusa que quien me lee no se merece. En cualquier caso, ni tenía pensada la ausencia ni evitaba el regreso. Ha sido como un cierto “cuelgue”.
Estoy pasando una época de planteamientos existenciales, de esos que periódicamente me envuelven. Puede que sean “pajas mentales”. Son fruto de una ausencia de respuestas y de ahí que mi permanente insatisfacción vital reluce más que el sol. Más de una vez he comentado que me considero muy “in”. Insatisfecho, incoherente, incomodo, etc.
Releo lo escrito. ¿He dicho “ausencia de respuestas”? Error! No son respuestas lo que me falta sino acciones, reacciones, correcciones. Las respuestas pudieran estar claras pero uno no siempre quiere verlas. Son incomodas. Actuar se hace mas complicado. Sobre todo si uno no esta seguro de donde pone el pié.
Otra confesión. Vuelvo a escribir porque ha habido quien me ha achuchado a que regresara. Quien se ha interesado por si algo me pasaba. Y eso, sin conocerme, me provoca gratitud. No estoy solo. De hecho, nunca me he sentido solo. Esa es mi suerte.
Gracias por estar ahí.
Comentarios
o tienes los pies muy chiquitines, o tu objetivo es muy birguero... o cualquier otra cosa... da igual!
i quin blau més bonic...
m'alegro del teu retorn.
espero que les teues "palles existencials" t'ajuden a reaccionar si això és el què vols... m'agrada veure't satisfet, coherent, còmode, però jo també sóc bastant "in" a la teua manera... ja m'agrada no estar del tot segura d'on vaig posant los peus, però a vegades és incordiant... i a vegades és agradable notar per on passen. diuen que "caminar" (amb peus o sense) va bé per a la circulació...
amb tu em sento còmoda. els teus comentaris sempre m'ajuden a intentar ser coherent, i encara que no sempre ho som, me dónes la satisfacció de provar-ho.
espero que escrigues quan ne tingues ganes... sobre tot, que tingues ganes d'estar bé, i que ho estigues.
una mica de "in" i una mica de "on"...
una abraçada (amb pet-on's!)
Te echaba de menos.
Besos
Begoña
Los planteamientos existenciales, es lo que tienen; que son como las visitas pelmas; no hay modo de echarlas porque no se dan por enteradas ni poniendo la escoba al revés detrás de la puerta. Y encima, vuelven , ¡las muy....!
Espero y deseo que encuentres una fórmula para compatibilizar existenciales y blog sin tener que romperte la cabeza a base de matemáticas.
Molts pesto.nets...!
Besades,
Analema
Trenzas: Compruebo que sabes mucho de visitas existenciales. ¿Quiza debiera comprarme una cabra? ¿O mejor debiera ser macho?
Gracias también por el empujón (dice él, levantadose magullado del suelo).
Tras-pesto.nets
Bego y Analema: El comentario va para las dos. ¡Y yo sigo esperando!
Besos y besades
Besos
romy
Un beso
...
me n'alegre de la tornada, encara que només et pugui llegir de uvas a peras.
pesto-nets.